خوش خلقي شيعه
خوش خلقي شيعه
پرسش 35:
چرا ما «شيعيان» با روي خوش و با حسن خلق و کمال مهرباني با آنان برخورد ميکنيم ولي آنها نوعاً با ديد عناد و دشمني و لجاج با ما برخورد ميکنند و حتي برخي از آنان نسبت شرک و تهمت قبر پرستي بما ميزنند، منشأ و علت اين گونه برخوردها چيست؟
پاسخ:
مکتب تشيع در راستاي پيروي از قرآن کريم و به تبعيت از سنت و اهل بيت رسول اللَّهصلي الله عليه وآله وسلم روشي جز مهر و محبت و خوش خلقي نسبت به همه مسلمانان، نميپذيرد و نميپسندد و در واقع مقتضاي مکتب و نشان شيعه بودن شخص، خوش رفتاري و خوش زباني با ديگران است، به طوري که فقها و مراجع تقليد فرمودهاند: شايسته است شيعيان در نماز جماعت اهل تسنن شرکت کنند و با حضور خود تأليف قلوب نمايند و از آنچه موجب تفرقه و بدبيني است پرهيز کنند. ولي از بين اهل تسنن، عدّهاي با ديد ديگري به شيعه و خصوصاً به ايرانيها نگاه ميکنند و مبلغين آنها در بين مردم وانمود کردهاند که شيعيان، اعمال شرکآميز انجام ميدهند و حتي در مدارس و در رسانههاي گروهي و در خطبه نمازهاي جمعه [1] عليه شيعه برنامه دارند و شيعيان را متهم ميکنند که بدعت گذار و مشرکند و همين تبليغات و تهمتها موجب بدبيني آنها نسبت به شيعه شده است.
البته گاهي اعمال عوامانهاي از ايرانيها ميبينند و آنها را دليل و مدرک تهمتهاي خود قرار ميدهند که ما بايد مراقب باشيم و بهانه دست آنها ندهيم و سبب وهن مذهب و بد نامي شيعه نشويم، از ريختن نامه در بقيع يا ريسمان و پارچه بستن به پنجرههاي بقيع يا شمع روشن کردن و خاک از بقيع برداشتن و يا پشت ديوار بقيع نماز خواندن و مانند اين امور، پرهيز کنيم.
در گذشته شبها که حضور در پشت بقيع آزاد بود متأسفانه برخي از عوام پشت بقيع شمع روشن ميکردند که ديوار سياه ميشد، پارچه و ريسمان و قفلهاي متعدد به پنجرهها ميبستند نامههاي مختلف با عباراتي، خطاب به ائمه بقيععليه السلام، به فاطمه زهراعليها السلام، به امام زمانعليه السلام داخل بقيع ميريختند.
صبح که مأمورين ميآمدند و آن وضع را ميديدند، آن قفلها و ريسمانها و نامهها را مشاهده ميکردند، شروع به بدگويي و توهين به شيعيان ميکردند و انواع فحش و سب و لعن و نسبتهاي ناروا به شيعه و به ايراني نثار ميکردند.
يکي از آنها ريسمانها و کهنهها را با چاقو ميبريد و با غيظ و غضب رو به اينجانب گفت: شما ميگوييد ما مسلمان و جعفري هستيم، اگر مسلمان و شيعه جعفر بن محمدعليه السلام هستيد، اين کارها چيست که انجام ميدهيد؟ اين قفلها و اين نامهها چيست؟ چرا حاجات خود را از خدا نميطلبيد؟ چرا بجاي دعا و خواندن قرآن به اين کارها رو ميآوريد؟
به او گفتم: آيا ديدهاي يک اهل علم، يا خردمند چنين اعمالي انجام داده باشد يا در کتابي دستور اين قبيل اعمال را در اينجا داده باشند؟
گفت: نميدانم ولي هر چه هست کار شما است و غير ايرانيها اينجا نيستند و چنين کارهايي نميکنند و نامهها هم به فارسي نوشته شده است.
گفتم: اين کارها از جانب افراد نادان و بي سواد سر ميزند و روحانيون مرتب تذکر ميدهند ولي آنها گوش نميدهند، بعد گفتم: اين اعمال را نبايد انجام دهند ولي در عين حال مجوّز تهمت و ناسزاگويي به آنها نميشود، اينها شرک و کفر نيست، در نهايت اشتباه است و از روي جهالت انجام دادهاند. اين را گفتم و رفتم و او همچنان بدگويي ميکرد. خداوند همه ما را بوظائف ديني و اخلاقي آگاه فرمايد و از آنچه موجب توهين به شيعه و مذهب حقّه جعفري ميشود بر کنار دارد. امام صادقعليه السلام فرمود:
«معاشر الشيعة کونوا لنا زيناً و لا تکونوا علينا شيناً، قولوا للناس حسنا واحفظوا السنتکم وکفّوها عن الفضول وقبح القول».
آبروي ما باشيد و ما را زشت و بد جلوه ندهيد و نسبت به مردم خوش زبان باشيد و زبانت را حفظ کنيد و از حرفهاي بي فايده و زشت خودداري کنيد [2] .
در هر حال، حرف آن گروه خاص به شيعيان و ساير مسلمانان اين است که ميگويند: هر عمل ديني که رسول اللَّه صلي الله عليه وآله وسلم يا صحابه آن حضرت انجام دادهاند، مشروع و جايز است و آنچه نبوده و انجام ندادهاند و بعد از آنها رايج شده است بدعت و حرام و موجب شرک و خروج از دين است، چون اگر در اين کارها که بعداً رايج شده، خير و مصلحت بود، رسول اللَّه صلي الله عليه وآله وسلم و صحابه در انجام آن بر ما پيشي ميگرفتند و از اينکه آنها انجام ندادهاند معلوم ميشود خير و مصلحت در انجام آنها وجود ندارد.
روايتي نيز نقل کردهاند که رسول اللَّه صلي الله عليه وآله وسلم مسلمانان را از انجام کارهايي که سابقه ندارد بر حذر داشته و فرموده است:
«ايّاکم و محدثات الأمور فإن کل محدثة بدعة و کل بدعة ضلالة».
از اموري که تازگي دارد پرهيز کنيد بدرستي که هر امر تازه (که در دين سابقه نداشته) بدعت است و هر بدعتي ضلالت و گمراهي است. [3] .
بر اين اساس مدعي هستند که بعضي اعمال چون در عهد رسول اللَّه صلي الله عليه وآله وسلم و در زمان صحابه انجام نشده و سابقه ندارد، بدعت و حرام است و برخي از آنها شرک اکبر و مرتکب آن کافر است، و حتي اينکه ابن تيميه گفته است:
هر کس برخي از اين کارها را انجام دهد توبه داده ميشود و اگر توبه نکرد کشته ميشود. [4] (يعني بايد او را کشت و خونش هدر است) و آن اعمال که به نظر آن گروه بدعت و موجب شرک و کفر است، بقرار ذيل ميباشد.
>اعمالي که به نظر عدهاي از آنان بدعت و حرام است
>توجه به روايت صحيح بخاري
>بنيان گزار گروه تندرو
>مناظره مرحوم آية الله خويي با عالم حجازي
>يک گفتگو
[1] مانند آنچه در حضور آقاي هاشمي رفسنجاني انجام دادند.
[2] سفينه البحار، باب الشين بعده الياء: الشيعة واوصافهم.
[3] نقل از کتاب، فتاوي مهمة لعموم الامة، تأليف عبداللَّه بن باز،شماره 11، ص 32 و تحفة الاخوان او، ص 8.
[4] ابن تيميه در رساله زيارت القبور و الاستنجاد بالمقبور، ص19 گفته است: «و اما من يأتي الي قبر نبيّ او صالح... و يسأله ويستنجده فهذه علي ثلاثة درجات، احدها ان يسأله حاجته مثل ان يسأله ان يزيل مرضه او مرض دوابه او يقضي دينه او ينتقم منعدوه او يعافي نفسه و اهله و نحو ذلک ممّا لايقدر عليه الا اللَّه عزوجل، فهذا شرک صريح يجب ان يستتاب صاحبه فان تاب و إلا قتل»
و در صفحه 59 گفته است: هر کس به غير خدا استغاثه کند واز غير خدا مدد بجويد کافر است و توبه داده ميشود و اگر توبهنکرد کشته ميشود.